گاهي وقتا كه ميخوام ،به ياد تو گريه كنم.....
اشك بي كسي من ، گونه هامو ميسوزونه ....
تا مياد خنده اي رو لبهاي من جون بگيره
ياد چشمات روي لبخند منو مي پوشونه
جاي خاليت مثل يك خواب ، توي چشمام ميشينه ....
كور ميشه انگاري بي تو، دنيا رو نمي بينه.....
در و ديواراي خونه، از تو داره صد نشونه
گلاي باغچه ميگيرن، از فراق تو بهونه
كاش مي شد با مهربوني ، پركنيم فاصله ها رو
من مي خوام اما چه فايده؟ دل تو نا مهربونه......
من كه چون شمعي به شام تار تو افروختم
هر چه كردي با دلم ، از شكوه لب را دوختم
روز و شب بوده دعاي من سلامت بودنت..........
پس چرا آتش شدي ؟؟؟؟ از شعله هايت سوختم .......!!!

وقتي دلم از سردي خانه ميگيرد ،به تو پناه مي آورم .
وقتي از زندگي سير ميشوم ودلم تنها تورا ميخواهد،هستي ام را كه
يك قلب پر عطوفت بيشتر نيست..... به پايت ميريزم ........
ميدانم تكراريست اگر بگويم ،چشمهايم را نثار خاك پايت ميكنم،
اگر بيايي ،اما .......
اما اگر روزي بيايي و چشمان من جسارت ديدن برق محبت را در نگاه تو داشته باشد ..........
........خاك پايت را بردل پر دردم مي نهم تا آنرا التيام دهد .........
ديشب دلم گرفت و دنيا به اندازه ريگي شد كه در شيار كفشم پناه گرفته بود ..!
ديشب دلم گرفت و آسمان تا سر انگشتهاي درختان  پايين آمد ، من دستم را دراز كردم و سعي كردم اندكي از آبي وجودش را به خود پيوند دهم .....
اما او تمام خلوص خود را يكباره ارزاني درخت بيد خشكيده كوچه مان كرد و رفت و من مثل هميشه دلم گرفت ..........كاش تورا ميديدم ........
با توأم اي خوشبو ترين نسيم مهرباني ..
                                       تنها تورا ميخوانم.................

تو كه نيستي تا ببيني
 گريه هاي هر شب من

بي حضور عاشق تو
چه عجيبه گريه كردن

تو كه نيستي تا ببيني ،
 دل آسمون شكسته

جاده تا صبح قيامت،

من و اين پاهاي خسته

 به ياد كسي كه عشق را با هم فهميديم، ولي عشق مارا نفهميد .....

            ساده بگويم، نگاه زادة علاقه است،
           اگر دو چشم روشن عشق به تو نگاه کند ،
          ديگر تو از آنِ خود نيستی.
                                   زمان ميگذرد و زمانه نيز هم ،
          کودک ميشوی، جوان هستی و جوانی نميکنی، ميگذری، پيرميشوی ،
                                                                            ميمانی!
         باز هم مثل هميشه در پی گمشده ای هستی که با تو هست و نيست.
         باز در پی آن علاقة پنهان، آن نگاهِ هميشه تازه هستی.
         باز آن دو چشم روشن عشق را در غبار بی امان زمان جستجو ميکنی،
           غافل از آنکه او ديگر تکّه ای از تو شده،
                              سايه ای خوش بر دلِ تو،              گوشه گوشة اين دلِ خراب سرشار از عطرِ نگاه تست،       
                                                           عزيزِ دل .

گوشم هربار زنگ ميزند از شوق
          نام تورا می برم !
                     شگفتا !
                         گهگاه،
بينم نامم ز خاطرتو گذشته است. . .
          ای که به ياد منی به ياد تو هستم !
بر در و ديوار تاروپود وجودم،
   نام تو را دست گرم عشق نوشته است،
وين دل سر گشته ، اين کبوتر عاشق،
گرد تو تنها نه،
گرد نام تو گشته است،

 اینجا برای از تو نوشتن، هوا کم است
دنیا برای از تو نوشتن، مرا کم است
اکسیر من،نه اینکه مرا شعرتازه نیست
من از تو می نویسم و این کیمیا کم است
سرشارم از خیال، ولی این کفاف نیست
در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است
"تا این غزل شبیه غزلهای من شود "
"چیزی شبیه عطر حضور شما کم است"
گاهی ترا کنار خود احساس میکنم
امٌا چقدر دلخوشی خوابها کم است
خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست
آیا هنوز آمدنت را بها کم است ؟